Aşk yok artık
   Eskiden saf bir sevgi vardı. Art niyet olmadan. Sadece seversin. Öyle temiz seversin ki. Dokunmaya bile kıyamazsın. Ama şimdi, şimdi öyle değil.. İnsan öyle yaratılmış ki. Düşünüp taşınıp öyle hamle yapıyor. Eğer öyle olmasaydı gelişi güzel doğar, büyür, ölürdük. Sorgusuzca başına buyruk doğruları savunuyorlar. Artık abartıyorlar rahat yaşamla sapıtmayı.. Tenine dokunan ellerden koleksiyon yapmışlar bide bununla övünüyorlar. Aferin! BU SEVGİ DEĞİL, AŞK DEĞİL! DEĞİL.. Bu saçmalıktan başka hiç bir şey değil. Öyle davranıyorlar ki sanki sadece sana özel davranıyor. Sanki sadece sen özelsin onun için. İnanıyorsun. Sevgisine, gülüşüne, sözlerine.. Ama alışmışlar ya onlar böyle davranmaya. Vazgeçemiyorlar. Yada umursamıyorlar. Sanıldığı kadar mutlu olamıyor insan. Tüm bunlar olurken anlık yaşıyor insan. Uzun sürmüyor hiç bir şey. Ucu bucağı görünmeyen sonsuz. Mutlusun ama sadece anlık. Üzgünsün ama sadece anlık. Yada bu güne kadar yanlış insanlarla doğru şeyi yaşamaya kalkmışsındır. Hayat bu kadar basit ve acıdır.

                                               Olmamış bir şey
    İnsan ne kadar kötü olay yaşarsa ruhu bölünürmüş. Parça parça. En sonunda alışırmış ve vurdum duymaz hale gelirmiş. Sıradan olurmuş artık yaşadıkları. Umursamazmış. Önemsemez. Sevgi gibi sanki. Yaşadıklarından sıradan hale gelmiş şeyler. Karşıdakini önemsemezmiş. Kırılırmı diye. Okunsun gözlerinden hatıralar. Öyle yani o kişi seni tınlar mı?  Bunuda yaz kenara kırık bir uçurtmayım.