Kayıp
Günlüklerime bakıyorum. Seninle başlamışım günlük tutmaya. İlk uzaktan gördüğüm tarihi not etmekle başlamışım yazmaya. ''Aynı kalpler ama farklı yerler. Ruhun birlikteliği mesafeyi hiçe sayarak doğan duygular. Belki karşılaşacağız bir yerde belki de buluşacağız bir yerde.'' demişim. Aslında o gün anlamışım karanlıkta kaybolacağımı. Sonra kalp yapmışım çirkin yazımla içine baş harfini kazımışım kırmızı bi damla. Kalbimin delineceğini işte o günlerde anlamışım.  Artık kelimeler dökülmüyor parmaklarımdan. Sevgilim benim. Olmayan sevgilim. Yoksun artık uyuduğum yastıkta. Sanırım kısa zaman içinde fazla sevmiştim. Normalden çok çok daha fazla. Senden önce düşünmeyi severdim odamda oturup akvaryumun ışığını açıp hayatımı sorgulardım. Hatırlarsın bunu sana da söylemiştim. Ve seninde yapmanı istemiştim. Artık bunu yapamıyorum. Ne zaman odama geçip o ışığı açsam sen bana sesleniyorsun. ''Seni çok seviyorum'' diye ve sesin doluyor odama yankılanıyor sürekli, tabi o kahverengi gözlerin içten güldüğü biraz kısık bir şekilde.. Artık düşünemiyorum sorgulayamıyorum hayatımı. Ama artık düşünmediğim başka şeylerde var. Mesela ''Uyudu mu acaba?'' diye düşünmüyorum artık, ya da ''Ne yapıyor acaba?''. Her zaman bir umut vardır derdim. Meğer umut bir hançerin sivri yanaklarına saplıymış. İnsan aşık olunca yitirir ya beynini kalbiyle düşünür. İşte o kalp görmemiş hançer olduğunu. Her seferinde uzanmaya çalıştıkça yırtmış parçalamış. Kendimi avuttum hep. Hep seni yazdım kadın ve buna sanat dedim. Sanki gittiğinden bu yana hiç geçmedi zaman. Sanırım yalnızlığa alıştık diye hiç geriye dönmedik. Sanki gök yüzünden yıldızları toplamış birisi. Sana yazdığım her yazı sanki yüreği sonsuz bir yazı. Sana yolladığım son yazıyı ciğerlerime saçtım. Küllerinden doğdu acım. Komalardan çıkıp sevmiştim. Güzelce gittin. Sahi ne güzel gittin. Ne bir gün üzdüm seni ne bir gün kırdım. Bugün kızgınım sana ve kırgın.