Birlikte

Her hatayı birlikte yaptık. Ben ve Raifhan. O benim pisliğim. O bütün hataları yaptı ve ben hepsinden çıkmasını sağladım. Onların hepsini beraber yaptık. Onu bütün hatalardan kurtarınca bende suç ortağı oluyordum. Evet biz bir takımız. Ama bilirsin ondan hep nefret ediyorum. Beni tanıyanlar kesinlikle bana Raifhan demezler.
 
      Hatırlıyorum da 9 yıl önce bir gün batımında eve gidiyordum. Havanın kararmasına yarım saat kadar vardı. Sonbahar da ağaçların tüm çıplaklıklarıyla rüzgara karşı geldiği bir zamandı. Yolumu iki tane serseri kesmişti. Biri elinde maket bıçağı ile oynuyor. Diğeri ise yumruğunu sıkıyordu. Para istiyorlardı. Donup kaldım. Sonra gülmeye başladım. Neden güldüğümü bilmiyordum. Ama komiğime gitmişti. Yürümeye çalışırken birden yumruk yedim çenemin sol tarafına. İlk defa birinden yumruk yiyordum. Korkmuştum. Ve yere düştüm. Bir anlığına zamanın yavaşladığını sandım. Rüzgar ağaçlarla olan savaşında kulağıma yaprakların savrulma sesini fısıldıyordu. Ne yapacağımı bilmiyordum. İşte tam o sırada. İçimde olduğunu hissettim. Elim bir anda kemere gitti ve çok seri bir şekilde kemeri çıkartıp yumruk atanın suratına vurmuştum. Sonra demir tarafıylada maket bıçaklı olana vurmuştum. İkisi de yere attı kendini ve suratlarını tutup bağırarak ağlıyorlardı. Orada Raifhan'ı zor tutuyordum. Sonra devamının nasıl olacağını merak ettim. Ve hayatımın en büyük hatasını yaptım. Durdurmaya çalıştım ama devam etti. O serserilerin suratlarını defalarca yumruklamıştı. Yumruklarken çocuğun dişleri ellerimi kesmişti. Ve en sonunda çocuğun boğazına bir tane vurduğuna ise Raifhan'ın suratına kan sıçramıştı. İşte orada artık durması gerektiğini söylemiştim. Ve kaçmıştık. Bu ilk olaydı. Sonrası da geldi zaten..
   
      Ve 3 yıl önce her şey den arınmış bir şekilde. Tamamen temiz. İçimde ki öfkeyi yenmiş bir şekilde devam ettim. Ta ki 11.11.2017 ye kadar..