Kayıp 

  Yaşadığım hisler öyle karmaşık ki. Doğru kelimelerle anlatabilir miyim bilmiyorum. İnsanlar tuhaf yaratıklardır. Tamamen arzularıyla hareket ederler ve kişilikleri, çektikleri acılarla şekillenir. Acılarını bastırmak isteseler de, arzularını susturmak isteler de kendilerini sonsuza dek duygularının esiri olmaktan kurtaramazlar. İçlerinde ki fırtına koptukça huzuru bulamazlar. Yaşarken ve öldükten sonrada. Ben öldüm diyorum. Öldüm. Ama yaşamaya devam ediyorum diyorum. Kimseye dinletemiyorum. Dinlemiyorlar. Kimse beni dinlemiyor. Sorulan en güzel soru ''Kedileri neden bu kadar çok seviyorsun?'' İnsanları tanıyordum çünkü. Bir kere küçükken benim hevesim kırılmıştı, kırık çıkıçıya götürdüler yinede bir türlü düzelmedi. Hevesim yanlış kaynadı. Hayatım boyunca yanlış şeylere heves ettim. Ve o yanlış şeyler beni yaşarken öldürdü her seferinde. Bir deli hasret almış başını gidiyor. Ne buna engel olabiliyorum ne de bununla yaşaya biliyorum.

    Şöyle geçmişime bakıyorumda ne kadar masummuşsun. Sen eskiden güzel bakardın gözlerime. Sen eskiden anardın beni her kurduğun cümlede. Sen beni severdin eskiden. Sen beni duyardın eskiden. Sesini duymaya ihtiyacım var..