Sevilmemek

Ben yoruldum artık insanların beraber yürüdüğü yollarda tek başıma yürümeye çalışmaktan. İnsanların diğer yüzlerini gördükçe kendimi soyutluyorum ortamdan. Tek başıma yol alıyorum.  Yalnızlık en büyük nimet bunu biliyorum. İnsanlar aptal yerine koyuyorlar. İyimser olmamı olaylara diğer insanlardan farklı bakabiliyorum diye sırf. Kalbim paramparça hallerde. Kimsenin toplamasına izin vermiyorum. Vermeyeceğimde çünkü aynı şeyler yaşanıyor. Hep öyle değilmidir zaten. Farklıdır diye girersin bir işe ama aslında sadece dışı farklıdır. İçi yalanlar, gizlenen insanlarla doludur. Biliyorum çünkü daha önce defalarca yaşadım bunları. Bildiğim bir şey daha var artık ismimi taşıyamıyorum. Eskisi kadar şevkat gösteremiyorum. Merhamet gösteremiyorum. Bir hata yalnızca bir hata her şeye mal olabiliyor. Zorlanıyorum bazı şeyleri yutmaktan. Ve vücuduma ağır geliyor. Ve bedenim kaldırmıyor. Rahatsızlanıyorum. Her sabah uyandığımda vücudumun bir parçası kaybediyormuş gibi hissediyorum. Her geçen gün parçalamıyorum. Sanırım burada vaktim doluyor..