Kırık Ruh Parçası

    Geçmişime bakıyorum her gün. Neler yaptım diye ve ruhumun ne kadar parçalandığına.. Herkesin kendince haklı olduğu görüşlerine bakıyorum. Çok bencilce düşündüklerinin farkına vardım. Nefret etmedim kimseden asla yaptıkları yüzünden. Her seferinde bir sebep buldum yaptığı hareketlere. Çünkü anca o zaman o insana karşı nefret besleyemezdim. İnsan kaybettiğinde suçlayacak birini bulurmuş. Ben kimseyi suçlamadım. Aksıne hep beni suçladılar. Sen böyle yaptın ondan dolayı diye ama kimse şunu düşünmedi. Ben neden öyle yaptım? Sen ne yaptında ben öyle yaptım?  Herkes sonuca odaklanmış ona göre hareket ediyor. Gerisinde yaşanan olaylara aldırış etmiyor. Aklına bile getirmiyor. İşte insanlık bu kadar kıt düşünceli ve sorumsuz. Kimse yaptığı hatayı kabullenemiyor. Tabi ben hata yapmadım demiyorum. Benim yaptığım hata seni hayatımın merkezine koymaktı. Hayatıma şekil veriyordun. Kukla gibiydim kıramıyorum seni. Çünkü sen benden bir şey istesen bu beni öyle mutlu ediyordu ki. Uçmayı yeni öğrenen kuş misali yapmaya çalışıyordum. Sağa sola çarpıyordum ama yoluma devam ediyordum. En sonunda çok sağlam bir yere çarptım.  Seni tanıyordum...