Sen 17 Yaşımsın

  Korkutan gözleri, insan öldürmeye teşebbüs ettirecek kadar güzeldi. Özellikle sağ gözünün altında ki küçük siyah nokta.. Ve sarıya boyanmış saçları etrafa kelebekler saçıyordu. Aklıma geldiğinde hayalimde şu şekilde canlanıyor. Eli çenesinde, sağ kaşını kaldırmış, büyük gözleriyle soldan beni izliyor.. Kaldırdığı kaşına o küçük siyah nokta eşlik ediyordu. Sanki Piyano eşliğinde söylenen doğaçlama sözler kadar anlam taşıyordu. Burnunun sağ tarafında ki halkaya sigarasını tuttuğu uzun parmaklarıyla dokunuyordu. Ve içtiğinde duman dışarıya çıkıncaya kadar dudakları kasılmış bir şekilde bekliyordu. Her hareketi bir anlam taşıyordu. 17 yaşımda ki halimi hatırlıyorumda. Hareketlerimi az da olsa sana benzetiyordum. Ama işin doğrusu ben o kadar anlamlı bakmıyordum. Sanırım bu olgunlukla alakalıydı. Ses tonu çok narindi duyulması zor seslerden biriydi. Gülüşü içten geliyordu. Sanki güldüğünde etrafında ki herkes mutlu olacakmış gibi geliyordu. Yalnızlık en iyi arkadaşı olmuş, herkesle seviyeli konuşuyor gibiydi. Eski günlerden konu açtığımda ''Eskiler eskiden güzeldi'' diye bir cevapla karşılaştım. İnanabiliyor musunuz? Bu denli bir cümleyi söyleye bilmek için neler yaşayıp nelerden vazgeçmek zorunda kaldığını.. Ve işin en ilginç kısmı benim bu cümle karşısında düşüncelerimi tam ifade edemiyor olmamdı. Beni şarşırtmıştı. Çünkü her anlama gelebilirdi bu cümle..
 
      Sen o tehlike saçan gözlerinle bana baktığını düşündüğümde istediğim tek bir şey vardı. İşte orada parçalanayım. Vücudumda ki kan her tarafa saçılsın, yokluk hissiyatı içimi doldursun. Tüm o acı hiçliğe dönüşsün. Bunu ikinci defa istiyordum. İlkinde insanlığa olan hissiyatımın ne olduğunu tanımlayamadan her şey bitecek diye düşünürken, sevgi ve nefretin tam olarak sıfır olduğu noktada sona erebilmeyi isterdim. Bunları nasıl mı yazdım? Aslında hepsini öldüren güzelliği olan gözlerin söyledi...