Yaşadığım An

 Çok üzgünüm. İnsanlığa olan hissiyatım nefret mi, sevgi mi tam olarak tanımlayamıyorum. Bir ucunda sevginin diğer uçta nefretin olduğu rezonans benliğimin her zerresinde kendini var ediyor. Şiddet, yok etme, parçalama isteği nefret tarafında gezindiğim sıralarda aklımda olan tek şey. Sevgi tarafını tanımlayabileceğim tek kelime ise naiflik.

  Belki insanlığa olan hissiyatımın ne olduğunu tanımlayamadan her şey bitecek. Eğer öyle olacaksa tek isteğim rezonansın tam orta noktasında, sevgi ve nefretin tam olarak sıfır olduğu noktada sona erebilmeyi isterim. Denge noktasında yani. İşte o noktada parçalanayım, vücudumdaki kan her tarafa saçılsın, yokluk hissiyatı içimi doldursun. Ve tüm acı, hiçliğe dönüşsün. İşte o an... 

                                                   

                                                     Galiba ben o an için yaşıyorum..